வேலை

உலகில் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இன்று தேவை வேலை…
நிரந்தர மற்றும் உறுதியான வேலை…
இன்று புற்றீசல் போல் பெருகியுள்ள தனியார் நிருவனங்கள் மற்றும் தனியார் தொன்டு நிறுவனங்கள் பெறும்பாலும் லாபம் ஒன்றையே குறிக்கோள் என கொண்டு இயங்குகின்றன.
இதில் படிப்பை முடித்துவிட்டு வேறு நிரந்தர வழியின்றி வேலைக்கு சேறும் தொழிழாளர்களை ஆசையூட்டி தொழிற்சாலை பூனைகளாக மாற்றி விடும் பெறும்பாலான இத்தகைய நிறுவனங்கள் தங்களையே நம்பியிருக்கும் தொழிழாளர்களை தங்களின் லாபம் அல்லாடும்போது அந்தரத்தில் விட்டுவிடவும் தயங்குவதில்லை…
இளைய பருவத்தில் ரத்தம் துடிப்பாக உள்ளபோது இத்தகைய மாற்றங்களுக்கு தயாராக இருக்கும் தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கான வயதும் பொருப்புகளும் அதிகமாகும்போது மிகப்பெரும் வேலையை குறித்த அச்சத்திற்கும் அழுத்தத்திற்கும் ஆளாகின்றனர்.

இதனை குறித்து சிந்திக்க இவர்களுக்கு என நாதி இல்லை…

இன்று ஐ.டி துறையிலோ மற்ற பிற தனியார் துறைகளிலோ வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களை எவ்வளவோ பிழிந்து வேலை வாங்கும் நிறுவனங்கள் தொழிலே கடவுள் எள்றும் ஞாயம் மற்றும் நேர்மை என்றும் போதிக்கும் இத்தகைய நிறுவனங்கள் பல அதே ஞாயத்தை தொழிலாளர்களின் நலன் என்று வரும் போது மறந்து விடுகின்றன….
இத்தகைய தனியார் கலாசாரத்தில் சிக்கி தவிக்கும் இளைஞர் பலர் தங்களின் வேலைகளை காப்பாற்றிக்கொள்ள அடிமையை ஒத்த மன நிலையுடனேயே வேலை செய்கின்றனர்.
இப்படி குனிந்து குனிந்து வாழ்க்கையின் முழு நீளத்திற்கும் முழு அடிமைகளாக ஆகிவிடுகின்றனர்….
ஒரு பக்கம் வீடு ,குடும்பம் ,கடன் என்று ஒரு பக்கம் வதை படும் இவர்கள் மறு பக்கம் பச்சோந்திகளாகவும்,கூன்களாகவும்,முட்டாள்களாகவும் மற்றும் அடிமைகளாகவும் மாற்றப்படுகின்றனர்..

இந்தியாவில் பெறுகி வரும் தனியார் நிறுவனம் சார்ந்த மனோநிலை இத்தகைய பிரச்சினைகளை மறக்க முயற்சிக்கிறது..

லட்சக்கனக்கில் சம்பாதிக்கும் ஊழியர்கள் கோடிக்கணக்கில் அழுத்தமுடன் இருக்கிறார்கள்…
இதன் அளவின் உச்சத்தில்தான் சிலர் போதும் இந்த அழுத்தம் என்று வெளியேறி தனக்கென்று இருக்கும் சில ஏக்கர் நிலங்களை உழுது பிழைக்கலாம் என்று மாறி விடுகின்றனர்…

வளர்ச்சி என்பது மக்களின் கடினங்களை குறைக்கவே என்றாலும் அதற்கு தேவையான தொழில்நுட்பமும் முதலாளிகளின் பைகளை நிரப்பவே பயன்படுகிறது…
இந்த நிகழ்வுகளை முறைப்படுத்தி மக்களை கடினமான காலத்தில் காப்பாற்ற கடமை உள்ள அரசுகளோ வரியை மட்டும் நிரப்பிகு்கொண்டு தமக்கான பொருப்புகளை தட்டிக்கழிக்கின்றன….

எல்லாம் உணர்ந்த பின்னே கடைசியில் தன்னுடைய நிலையிலாமையை உணர்ந்து வருந்தும் மனம் பாவம்…

இப்படிக்கு….

திரு.வழியிலான்
(அகர முதல எழுத்தெலாம் ஆதி பகலவன் முதற்றே உலகு)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *